Tomasz Gracz

Fotografie Tomasza Gracza zapadają w pamięć, to portrety o niepowtarzalnym charakterze, które mają głębię. To zdjęcia, do których chętnie się wraca. Cóż w nich takiego jest? Prawdziwie udane zdjęcia wymykają się szczegółowym opisom i analizie, mieliśmy jednak okazję zapytać autora jak powstają.

Fotografię traktuje jako wielką pasję. Nigdy nie myślałem o komercji, raczej jako pewnej formie wyrażania mojego zachwytu pięknem. Kiedyś fascynowało mnie piękno kobiecego ciała (do dziś fascynuje), więc fotografowałem głównie akt. Później skupiłem się na fotografii kulinarnej i graficznej formie pejzaży. Jednak od kilku lat zajmuję się głównie portretem. Moje portrety mają przede wszystkim pokazać bez żadnych upiększeń spracowane, leciwe twarze, w których można czytać ludzkie przeżycia jak w książce.

Lubię przyglądać się ludziom, których mijam na co dzień. Każdy człowiek ma taką cechę, której nie da się ukryć, jest widoczna na twarzy. Tomasz Gracz potrafi to pokazać, ja niestety nie. I za to go cenię. 

Norbert Nieslony

'Ja sam nie posiadam i nie używam cyfrowych aparatów, tylko analogowe: dwa małoobrazkowe, trzy średnie i cztery wielkoformatowe. W domu mam 400 kilogramów negatywów" – mówi fotograf. "Zrobiłem około 350 aktów, ale robię ich coraz mniej. Kiedyś robiłem 6 sesji w tygodniu, a dzisiaj 6 sesji w roku" - dodaje Norbert Nieslony.

Norbert Nieslony nie fotografuje zawodowych modelek, przed jego obiektywem stają zwykłe dziewczyny z Opolszczyzny, nie w studiu fotograficznym, tylko w plenerze.

Norbert Nieslony swoje fotografie wystawiał między innymi w Düsseldorfie i Karlovych Varach, ale mieszka i fotografuje w Oleśnie i rodzinnym Pruskowie, koło Zębowic. Z zawodu był ogrodnikiem, prywatnym detektywem, ślusarzem, ale z powołania zawsze fotografem.'

Ciało kobiety jest niezwykle inspirujące i ma tak dużo do pokazania. Akty są tego najlepszym przykładem. Tak jak on chciałabym potrafić uchwycić kobiece kształty, piękno i delikatność w tak zachwycający sposób. 

Tomasz Gudzowaty

Tomasz Gudzowaty to postać w polskim środowisku fotograficznym wciąż wzbudzająca kontrowersje, a jednocześnie chyba najbardziej utytułowany na świecie polski fotograf. Wiem, że z polskiej sceny fotograficznej można się wybić i wiem to dzięki niemu. Studiując jego biografię wiem, ile pracy trzeba włożyć w swoją pasję, żeby zostać docenionym. 

Alain Laboile

"Fotografowanie pozwala mi celebrować każdy nasz wspólny dzień, odzwierciedla nasz sposób życia, który koncentruje się wokół dzieci. Czasami czuję się jak etnolog, i chociaż moje zdjęcia są bardzo osobiste, udostępniam je wszystkim. Chciałbym, aby skłaniały do refleksji na temat swojego życia, dzieciństwa, czy ogólnie natury ludzkiej. Prawie każdy z nas w dzieciństwie spędził choć jedne wakacje na wsi. Podoba mi się pomysł, że ktoś może powrócić do wspomnień z dzieciństwa, patrząc na przypadkowo napotkane w Internecie zdjęcia nieznajomej rodziny" - dodaje Alain Laboile.

Chciałabym tak jak on potrafić wglębić się w strukturę ludzi, w strukturę rodziny i pokazać ją na zdjęciach tak zwyczajne i zachwycająco jak on.